Title :: Sleep


Writer : YumayK


Pairing :: T.O.P x GD 


Type :: Romance, Drama 


Rate :: PG-17


Author’s Note :: เรื่องนี้ยูเขียนเป็นเรื่องแรก ถ้ามันจะแปลกๆก็ขอโทษด้วยนะคร้า ปลิงง.... ดัดแปลงมาล่ะ ภาษาอาจแปลกๆหน่อยนะคะ และที่สำคัญ คือเอามารีไรท์ใหม่
ยังไงช่วยติชมกันหน่อยนะ

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………





…..ผมไม่อยากเห็นหน้าตอนกำลังหลับของซึงฮยอน.........





“เทมป์..” ผมเรียกเขาพลางเขย่าตัวอีกคนเบาๆ

“......หือ....” ซึงฮยอนเงยหน้ามา แต่ว่าตาคมนั้นยังคงปิดสนิท

“ไปล้างหน้าซะ!!!! อ่อ...แล้วก็เลิกทำหน้าโง่ๆแบบนั้นซะที เห็นแล้วหงุดหงิดลูกตา” หมั่นไส้ได้ป่ะล่ะ 

แม่งขนาดทำหน้าโง่มันยัง.....หล่อ....โว้ยยย!!!!!! จียงหมั่นไส้ ว่าแล้ว..ก็.....


“ป๊าปป” เสียงอะไรเอ่ย....หึหึ เสียงหัวกระทบกับกระเป๋าไงล่ะคร้าบบบ 5555+ สะใจควอนนน

ร่างเล็กเอากระเป๋าหนังสือฟาดหัวอีกคนด้วยความหมั่นไส้ก่อนจะวิ่งออกจากห้องเรียน โดยมีร่างสูงเดินตามด้วยความหงุดหงิด







........เพราะเป็นแบบนั้น...พอซึงฮยอนนอนเมื่อไหร่ ผมต้องปลุกเขาให้ตื่น....................




“อ๊า..เมื่อกี้ตั้งใจนอนจริงๆเลยนะนั่น” ซึงฮยอนพูดพลางบิดขี้เกียจไปมาขณะเดินกลับบ้าน

“พูดมาได้ จะเมื่อไหร่นายก็เอาแต่นอนอยู่แล้วแท้ๆ” จียงพูดพลาง กินขนมไปพลาง โดยไม่ทันสังเกตุสายตาของอีกคนที่มองมา

“อืม.....แล้วปลุกอีกนะจียง..” ร่างสูงพูดขึ้นมาเรียบๆโดยยังคงมองจียงเหมือนเดิม 

“หือ...อะไรล่ะนั่น นี่ยังง่วงอยู่อีกรึไง .... ให้ตายสิถ้าฉันนอนได้ขนาดนายฉันคงสูงขึ้นเหมือนกัน” เสียงใสๆพูดติดตลก ก่อนรีบวิ่งไปที่ประตูบ้าน






.......หากหลับไปตลอดซะได้ก็คงดีแท้ๆ.......ถ้าซึงฮยอนหลับไปตลอดก็คงดี..............


“ไม่หรอก....” ร่างสูงหยุดเดิน มองหลังร่างเล็กก่อนจะพูดเสียงเรียบๆ “มันจะไปเกี่ยวกันได้ยังไง....”

“บายนะ อ่อ..จียงพรุ่งนี้แม่จะออกไปข้างนอกแต่เช้า ช่วยหน่อยได้ไหม” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นมาก่อนจะเปิดประตูรั้วบ้าน

“อือ....ก็ได้ บายนะเทมป์” ร่างสูงพยักหน้าก่อนเดินเข้าบ้านไป






ผมกับเทมป์เป็นคนข้างบ้านกันมาเนิ่นนาน เวลาคุณป้าออกไปแต่เช้าผมต้องคอยปลุกให้ ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ....??




บ้านสองหลังนี้ติดกัน ประตูรั้วสีเดียวกัน ห้องที่อยู่บนชั้นสองของบ้านหันหน้าชนกัน หน้าต่างตรงข้ามกัน



เพิ่งจะ 3 ทุ่มเองแต่ห้องของเทมป์มักจะมืดอยู่เสมอ

“ต้องนอนแค่ไหนถึงจะพอ...” จียงมองไปยังห้องตรงข้ามด้วยใจเหม่อลอย









“ขี้มูกโป่ง” ร่างเล็กนั่งจ้องไปยังเตียงของร่างสูง ก่อนจะเอื้อมมือไปบีบจมูกอีกคน

“เฮ้..ไอ้ขี้เซา เดี๋ยวก็ไปโรงเรียนสายหรอก” จริงๆเลยทำไมเทมป์ถึงได้เป็นแบบนี้ตลอดนะ ไม่ยอมตื่นเลยจริงๆ


ร่างเล็กลุกยืนแล้วเหม่อมองใบหน้าอีกคนก่อนจะเข้าสู่โลกส่วนตัว











.................................... .1 ปี ก่อน .....................


“เทมป์..กลับได้แล้ว” เสียงตะโกนใสๆของร่างเล็กก็ไม่ทำให้ร่างสูงที่หลับอยู่บนโต๊ะภายในห้องเรียนตื่นได้

จียงจึงจำเป็นต้องเดินเข้าไปเขย่าตัวซึงฮยอนเบาๆ ก่อนจะเรียกอีกครั้ง

“นี่ นี่ เทมป์....” ยืนมองซักพัก ก่อนจะก้มลงไปมองใบหน้าอีกคนอยู่นาน ราวกับจะให้อีกคนรู้ความรู้สึกบางอย่าง และเวลาหยุดนิ่งลงเมื่อริมฝีปากอิ่มแตะลงไปที่ริมฝีปากบางเบาๆ




..........เพราะลมมันแรงรึไงนะ.....ขนตาของซึงฮยอนถึงสั่นเบาๆแบบนั้น....

แล้วตอนนั้นเอง....ผมก็ได้รู้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป...ทำไมถึงทำแบบนั้นลงไปนะ







แล้วผมก็กลัวใบหน้าตอนนอนของซึงฮยอนตั้งแต่นั้นมา...ทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น...พอคิดแบบนี้ไปเรื่อยๆ ก็รู้สึกเหมือนชักจะลืมได้ขึ้นมา




หนึ่งปีแล้วหรอ....จียงยืนคิดซักพัก ก่อนจะใช้เท้าเขี่ยๆอีกคน


“ตื่นสิวะไอ้ลิงบ้านี่!!!! เดี๋ยวก็ได้ไปโรงเรียนสายกันพอดี”

“ใจร้ายชะมัดจียง” ร่างสูงเอื้อมมือมาดึงแขนอีกคนก่อนจะกอดร่างบางไว้ 

“จียงมันมีวิธีปลุกที่นุ่มนวลกว่านี้อยู่ไม่ใช่รึไง” กระซิบเบาๆข้างหูร่างบาง 

“จะ....จะไปรู้เรอะไงวะ” บ้า ไอ้เทมป์บ้า ไม่รุ้ความรู้สึกของเราเลยรึไงนะ....





“คนอย่างแกน่ะ ไม่มาปลุกอีกแล้วเว้ย!!! นอนไปทั้งชาติเลยไอ้ลิง!!!!!!!!!! “









จริงๆเลย ถ้าหลับไปตลอดเลยซะก็ดีหรอก ถ้าหลับไปตลอดล่ะก็....ถ้าเป็นแบบนั้นล่ะก็....เราก็จะพูดอะไรกับหมอนี่ก็ได้ 


จียงคิดขณะเตรียมหนังสือเพื่อจะไปเรียนวิชาต่อไป พลันสายตาก็สะดุดกับกลุ่มนักเรียนที่เตรียมลงสนามในวิชาพละ 





เทมป์ทำไมไม่อยู่.....




โถ่เว้ยย...ทั้งๆที่เราอุตส่าห์ตั้งใจปลุกแล้วแท้ๆ คิดแล้วจียงก็วิ่งไปที่ห้องเรียนของซึงฮยอนทันที




ก็อยู่นี่นา.... มองหน้าอีกคนก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ๆ 


“เทมป์ เทมป์โว้ยยย จะโดดเรียนรึไงกัน”

ปกติต้องตื่นทันทีแล้วแท้ๆ ถ้าอย่างทุกทีล่ะก็ หากเราเรียกเมื่อไหร่ เทมป์จะตื่นทันทีเลยแท้ๆ


“เฮ้...นี่!! ก็บอกให้ตื่นไง....ตื่นน...!!!!!” ทำไมไม่ตื่นล่ะ....ถ้าไม่ตื่นล่ะก็....ฉัน....เดี๋ยวฉันก็......






“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะจียง” เสียงเรียบๆเอ่ยขึ้น พร้อมใบหน้าซึงฮยอนที่จ้องมองมาที่จียง


“ก็....ก็...” นายน่ะไม่ยอมตื่นเลยนี่นา ....คิดพลางปิดหน้าตัวเองสะดุ้งตกใจเมื่อมือหนายื่นมาจับมือไว้ 

“อีกแล้ว จีนายทำหน้าอยู่แบบเดียว ตั้งแต่วันที่จูบนั่นนายก็เป็นแบบนี้มาตลอดเลย” รู้ ?? เทมป์รู้??? 

“อะ...อะไรเล่า พูดอะไรออกมาน่ะ” แย่แล้ว...... 

“พูดอะไรของนายน่ะ นายละเมอไปเองมากกว่ามั้งเทมป์” ขอร้องล่ะ ได้โปรดเถอะ คิดว่าเป็นฝันเถอะนะ.... 


“อะ...อาจ ฝันไปก็ได้มั้ง....” ฉันจะลืมให้หมด จะพยายาม....ขอร้องเทมป์นายคิดซะว่ามันเป็นฝันเถอะนะ....






“แต่ว่า....วันนั้นจู่ๆลมก็พัดแรงวูบนึง” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นและดึงจียงเข้ามาใกล้ๆ

“ข้างนอกยังมีชมรมไหนซักชมรมทำกิจกรรมอยู่ คงชมรมเบสบอลมั้ง ได้ยินเสียงคนรู้จักอยู่” จียงเงยหน้ามองซึงฮยอนอย่างตกใจ




“แล้วก็...ดูจนแน่ใจว่าเป็นนาย” จ้องคนตัวเล็กแล้วยิ้มให้

“นี่ไงจียง....เป็นวันที่เหมือนกับวันนี้เลย” แม้แต่เรื่องที่เรายังจำไม่ได้แท้ๆ

“ใช่ไหมล่ะจี..ฉันน่ะไม่ได้ฝันไปซะหน่อย” เสียงทุ้มยังคงพูดต่อไป พร้อมทั้งเดินเข้าไปกอดร่างบางไว้

“เมื่อเช้าโทษทีนะ ฉันจงใจน่ะ” พูดเสียงจริงจัง ก่อนจะค่อยๆก้มลงจูบคนตัวเล็ก







หวาน....ริมฝีปากแตะกันแผ่วเบา รสชาติที่ไม่เคยคิดว่าจะมีอีกครั้ง 





จียงหน้าแดงจัด ก่อนรีบปิดหน้าตัวเองทันที 

“เทมป์ที่ผ่านมา...หลอกฉันมาตลอด” เงยหน้ามองแววตาเต็มไปด้วยคำถาม ร่างสูงยิ้มก่อนจะกระซิบที่ใบหูร่างเล็กเบาๆ

“ต่อหน้านายต่างหากถึงตื่นได้ ปกติก็หลับตลอด” เสียงเรียบๆไม่รู้สึกรู้สากับความร้อนบนใบหน้าอีกคน


“ให้ตายสิ...นายนี่มัน...” หัวใจเต้นแรงชะมัด ....










ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ตั้งใจจะลืมมาตลอด....แต่นายช่วยจำไว้ให้เสมอมา......



















“นี่...จียง...เงยหน้ามองฉันหน่อยสิ” 









“ชอบ....ชอบนายนะ...จียง”












END





ปอลิง... จบมันแบบนี้แหละ หมั่นไส้โป้ yoyo124.gif 

edit @ 29 Apr 2012 13:56:39 by ❣『MαчđαҸ』™